wkraczam do Domu

na łono czyste

buty wycieram o wycieraczkę (bo tak należy, by czyste było)

parę desek

podwyższenie (wibracje)

światła rażące

(patrzę w środek - widzę ciemność)

tutaj chce zawijać się w koc gruby, utkany przez dłonie własne

nago (bo tak należy, by czyste było)

w kącie odsłaniać swoje Osamotnienie (jako osobność)

samotność w uzewnętrznieniu

uzewnętrznienie w samotności

(nazywają to poczuciem bezpieczeństwa)

musice zrozumieć co mówię, gdy nie otwieram ust (spazmy)

słuchajcie

do każdego z Was dociera moje długie umilanie

głaskanie własnej znieczulicy (chęci)

myślę, że patrzą na mnie

i nie wiedzą czemu wydymam usta

niesmakiem smakuję

przy zbliżaniu się do ekstremum

ja nie potrafię inaczej

muszę oddychać głośno i głęboko (spazmy)

to jest właśnie ten moment gdy tak bardzo chcę być Osamotnieniem

(potrzeba samotności w tłumie piękności)

będę Was całować po stopach

nie wstydzę się zwykłości (poprawiam - wcale nie chcę)

chcę stopić się z drewnem które pod podeszwą

miękkością jak pierwsze dźwięki

wpuście mnie na swoje (miękkie) łono

udręki

przenika się tu cukrzyca (waszych myśli)

z moim dumaniem o nieskończoności (poprzez miękkie dźwięki)

wstyd jest tylko pojęciem o nieznanym polu rażenia

(stąpam po nim dziś pod wieczór, pod podeszwą drewno)

zbyt wiele pustych krzeseł obitych czerwienią